Kodeks postępowania karnego w art. 100 § 1 stanowi, że postanowienie wydane na rozprawie ogłasza się ustnie, jeżeli zaś wydano je poza rozprawą to doręcza się je prokuratorowi oraz podmiotom uprawnionym do składania na nie zażalenia, jeżeli nie brali udziału w posiedzeniu lub byli obecni przy ogłaszaniu postanowienia (art. 100 § 2). Nie dopełnienie przez sąd tego obowiązku stanowi zatem obrazę przepisów postępowania. Taka obraza może stanowić względną przyczynę odwoławczą (art. 438 pkt, 2 kpk), ale jedynie wtedy, gdy mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a w tym przypadku niestety trudno byłoby się tego dopatrzyć.
W powyższym przypadku zażalenie najwyraźniej zostało wniesione. Sąd drugiej instancji rozpatrując zażalenie najwyraźniej uznał je za bezzasadny i utrzymał w mocy postanowienie sądu pierwszej instancji. Sąd utrzymując w mocy postanowienie niższej instancji wydaje postanowienie prawomocne, na które nie służy już zażalenie, stąd nie ma już obowiązku poinformowania oskarżonego o przysługujących mu środkach zaskarżenia (art. 426 § 1 kpk).

02-02-2002r.

Cywilne Karne

172